Status

Czy warto udeptywać glebę
Iść przed siebie w niewiadomą stronę...
Czy może lepiej zostać w fotelu
I założyć leniwie nogę na nogę?

A gdyby tak zostać sławną osobą
Laury zbierać, w willi mieszkać...
Lecz może jednak zostać biedakiem
Nie mieć nic, by nic nie stracić?

Może żonę mieć piękną
Chodzić z nią na spacery, do kina na premiery...
Czy jednak lepiej żyć samemu sobie
Mieć wolność i żyć swawolnie?

Fajnie by było być niezależnym
Móc zawsze wszystko...
Choć z drugiej strony po czasie
Nudne by to było...

Choć wszystko ma swoje plusy i minusy
Nie ważne co wybiorę...
Najważniejsze zatem
To żyć tym, co osiągnę
...
I zachować status - człowiek.

O obojgu

Nie rozumiem...
Byłeś - przepadłeś
Słowa gorzkie jak piołun
Grymas na twarzy mojej wyorały

Tak pięknie kłamałeś...
I uwierzyłam w tą... prawdę...
Żyłam złudną nadzieją
Karmiłam się jadem

I tak po prostu, nagle
Ty mówisz mi - dość
Zostawiasz zakochaną
Beznadziejnie ci oddaną...

Jedno jest winne - oboje płaczą
A może nie nam orzekać o winie?
Jedno wiem - było wspaniale
Teraz... to wszystko gnije

Jedynie słowik gdzieś śpiewem koi nerwy

Czarnulka

Jej uśmiech nad miód słodki
Spłynął na mnie czyniąc mnie wiotkim
Strony świata pomieszałem doszczętnie
Szoku wzrokowego doznając obłędnie

Wzrok jej spotkałem na swojej drodze
Zaraz wybuchnę, już dłużej nie mogę
I wrze we mnie krew i pracują płuca
Serce z rozumem o rację się kłucą

Głowa mi ciągle ucieka w jej stronę
Już prawie odpadła - złapałem ją w porę
Nogi plątały się niczym z lampkami kabel
Zaś w środku gdzieś byłem oczarowany

Wszystko w tej sprawie wydaje się proste
A prawda jest taka, że nic nie mogłem
Choć chęci były i zapał gorący
Ja byłem dzieckiem
Ona lizakiem z gabloty

Wykończenie

Kiedy wszystko leży w gruzach
Przyszłość swoją widzisz w fusach
Wokół ciebie tylko ścierwo
Swąd siarczysty krwistych ścieków

W głowie siedzą myśli trudne
To co robisz jest paskudne
Same świństwa  przemoc w tobie
Żółć się leje po wątrobie

Nie masz ciszy jesteś niczym
Zatopiony w rzygowinach
Co je świat obłudy wydał

Gdy obok stoisz

Tlen mi zbędnym się staje
Gdy mam cie przy sobie
Tobą oddycham
Tożsamym się staję

Patrzeć na niebo gwieździste nie muszę
Gdy patrzę na ciebie, łzę w oku duszę
Miękkość kaszmiru niczym się staje
Bo włosy twe przyjemniejsze są dla mnie

Na co mi kawa, ty mnie pobudzasz
Wszystkie poziomy szczęścia poruszasz
I stoję tuż obok, spoglądam ukradkiem
Zanim odejdę do domu, widoku nachapię

Jesteś mi słońcem, w dni szare, codzienne
Jesteś płomykiem, co pali me wnętrze
Wzbudza namiętność, łechce me serce
Podaj mi ręce, bądź ze mną.
Więcej nic nie chcę.