O życiu Wilka rap-słówek kilka

O życiu Wilka rap-słówek kilka

Kiedy siedzę w domu sam w czterech ścianach uwięziony,
czuję brak kontroli, czuję się oszołomiony
chciałbym chociaż się odnaleźć
w biurze rzeczy znalezionych
może ktoś mnie przygarnie, bo inaczej skończę marnie
czasem trafię na ziomali, co by trawę wciąż jarali
dla mnie jest nie priorytet byśmy się sami zabijali
włócząc się po ulicach oglądam na wystawach
ile ciuchów produkują - a każda wystawa taka sama!
tacy sami ludzie niczym się wcale nie różniący
każdego charakteryzuje przeogromny pośpiech
ja tego nie lubię, wolę sobie odpoczywać
swego życia nie nadużywać,
a co z tego wynika, nie będę taki nerwowy
no może czasem, jeśli będę nie w humorze
generalnie to jest tak, że wszystko mi się zlewa
człowiek z człowiekiem bo charakteru żaden nie ma
świat na głowie ciągle staje, życie to nie aksamit
druty kolczaste zasiekami przeplatane...


I tylko jedno pytanie ciągle mnie nurtuje
kiedy będzie koniec, kiedy Bóg się zlituje
Kiedy znów będą granice, morale i te sprawy
o których wszyscy już dawno pozapominali
Chciałbym aby to wszystko znów wróciło
By było jak w bajce a ziemia była rajem.

Dumając nad sprawami, co stworzyli ludzie sami
Dochodziłem różnych wniosków, które wciąż mnie zadziwiają
Ile godzin przesiedzianych przez lat tych kilka
Sprawiły, że zrobiłem z siebie WILKA
Kiedyś tego nie lubiłem, czułem się poniżony
Z czasem poznałem, że jednak mogę być wielbiony
Poczytałem tu i ówdzie, o canisie lupusie
Uznałem, że ma cechy które są też u mnie
Szlachetne zwierzę, zimna krew odważny jak lew
W sumie nie jestem odważny zbyt przesadnie
Jednak panuję nad sobą gdy mnie gniew napadnie
Więc sami widzicie pokonałem swe demony
Używałem mózgu zamiast siły nadużywać
Załatwiłem agresorów ich własną bronią
Gdyż nie mieli argumentu, by móc mi dopiekać
Ponieważ wszystko po mnie jak po kaczce ścieka
A mówię Wam kto cierpliwie szuka, czeka
Znajdzie odpowiedz na pytanie ,,co teraz?”

Opowieśc o Królestwie Delfian

Opowieśc o Królestwie Delfian

Było sobie kiedyś królestwo Delfian. Żyli w nim Delfianie i Delfinki. Ród ten niewolił mniejsze nacje takie tak ludzi z rodu CeReSu, którzy musieli pracować ciężko w polu, by gospodarstwo przynosiło zyski. Był tam też w owym rodzie jeden men, któy miał ogromną krzepę. Nazywali go Men Power. Mieszkał z nimi też jeden z ważniejszych ludzi, Sułtan ochrony roślinności, który zawsze poprawiał postulaty obron zieli pisząc notatki zatytułowane: Ad ecco. i wszystko to składało się w to wielkie państwo Delfian.

No i tak się kończy...

No i tak się kończy....

... to, co jest zbyt piękne by mogło być prawdziwe.  Brak jakiegokolwiek zainteresowania prowadzi do zapomnienia a
zapomnienie do wypalenia.  Taka niestety jest kolej rzeczy.  Człowiek zatraca, to co go tak cieszyło ponieważ zostało to
niedocenione. Szczerość?  Tak,  może i była ale nie została należycie przyjęta i ugoszczona. tak oto się rozwala piękne
sprawy,  uczucia,  emocje... westchnienie nie jest już magiczne ani romantyczne ani tajemnicze  -  jest smutne a z czasem
obojętne.  Nastaje zima... wiatr rozwiewa resztki wspomnień a słońce jest gdzieś za chmurami.........

Giń od własnego ataku!

Pamiętaj znajomku, nie lubię olewki gdy proszę Cię o coś a Ty jak zaklęty
unikasz tematu uciekasz w milczenie zamykasz rozmowę jak szańcem drogę
Odpowiedź nie pada z ust Twoich od dawna moja cierpliwość jest wyczerpana
Zacznij refleksję brać od uwagę abyś nie gadał, że  ja Cię olałem
Sprawa jest prosta - Ty milczysz, ja milczę nie będę się wtrącał
Jak Ci zależy napisz gdy pytam, jeśli olewasz ja przestanę nalegać
Skończy się przyjaźń, zostanie znajomość o ile będzie godny jegomość
Nie będę tracił czasu dla Ciebie, gdy Ty masz mnie w nosie a czas wściekle biegnie
Mam swoje dążenia i swoje życie plany , gdy Ciebie weń zapraszam dla zabawy
A Ty mnie unikasz udajesz, że nie wiesz...
Żegnaj człowieku, straciłeś przyjaźń - czyli wiele.

,,Opowieść o końcu – początku wieczności”

,,Opowieść o końcu – początku wieczności”

Tak strasznie jest gdy siedzisz w okopie

Kule świszczą, na cmentarzu grabarz mogiłę kopie.

Wszystko, co było wraca przed oczy

Ostatni okrzyk, łyk rumu mój rozum mroczy

Gdy nagle jak zjawę ciebie widzę

Stoję jak cielę, i podejść bliżej się wstydzę

Czy inni cię widzą, czy ja tylko mogę

Jak to zrozumieć, gdy czuję trwogę?

Miałaś być przy mnie moja kochana

Miałem cię objąć, co dzień brać na kolana

Ty miałaś mnie tulić do serca swojego

Nie ma cię, przyszłaś  z innymi duchami.

Dla ciebie dół ten głęboko kopany

Dla mnie łzy na twym grobie, kwiaty zostały

Szyderczo los śmieje się w twarz mą pobladłą

Czeka aż moje powieki się zamkną, gdy oczy mgłą zajdą

Zaklinam cię duchu mocy nieczystej

Nie zamkniesz mnie w grocie piekielnej ognistej

Powiadam ci zatem, zarazo ludzkości

Nie uszczkniesz żadnej z mych białych kości

Serce na które pazury swe ostrzysz

Nie będzie walki w imię twe toczyć

Temido zdejmij opaskę, zważ sprawy sedno

Daj mi odpowiedź, daj chociaż jedną...