Opowieści dziwnej treści, któreś z kolei.

         Śpię bezsennie snem niesennym i opalam się blaskiem płomienia, na skraju płaskiej powierzchni kwadratury. Ziemia się kończy tam gdzie się zaczyna a inne cosie zaczynają się gdzieś a kończą... nie wiem. Płyną myśli miarowo marszem nierównym drążąc tematy głębokie. Żelazkiem wypłaszczam głowę by ułatwić myślom spływ o ćwierci połowę. Szedłem tam lecąc swobodnie a stoję i leżeć nie mogę licząc krople na posadzkę upadające, kałuży nie tworzące, bo powietrzem są jak para z gorącej wody, gdy tylko zabraknie pogody. Wokół jest tyle niczego, że wszystko jest a nie ma tego i nic nie kupisz za pieniądza niewartego grosza złamanego. Samo złamanie więcej warte niż nominał i ranty wytarte. I trwają ogromy jak fajne potwory, puchate, są z pluszu a obecność doprowadza do wzruszu. Dotyk słyszy ucho, dźwięk widzi oko, smak czuje skóra, język zapach czuje. I to się wszystko tak w kotle gotuje a wagę ma taką, że w stali masę pierza wyszukali. Poszło tam i nie wraca, coś co jakby miało kaca. Bo mu się to tak opłaca a nie patrzy pod nogi. Takie napięcie. Błysk, trzask i jedzie przed siebie. Drzew dokoła narosło przez lata, bo ogrodnik zaspał, albo truskawkami się zajadał. Te oczy krwiste bielmem zarosły a rower zamienił się w lokomotywę i pędzi w wodorosty i w glony, co drogę porosły. O! Wiosenne pokrzywy, parzcie i osty wołajcie by z krzakiem grzbiet przeorały - tak myśli oblepione w glonach wołały. A może... te meandry nigdy nie istniały? No nie, istniały. Jeno się z rzeczywistością nigdy nie witały.

GDZIEŚ W OKOPIE, ATAKI NA CHWILĘ USTAŁY/ Z DZIENNIKA SZEREGOWEGO ROLKI Z POBYTU NA FRONCIE.

Już trzeci miesiąc siedzę razem z plutonem w okopach. Na szczęście nikt nie zginął, chociaż dwóch już było rannych od rykoszetów. Nic poważnego, ale jednak. Nad głową świszczący dźwięk kul "wroga". Tylko... Kto to jest wróg?! Ci tam z karabinem po drugiej stronie, czy ci, którzy ich tu wysłali? Żebym tylko wiedział, który bydlak jest tutaj bo mu kazali, a który jebaniec jest tutaj z ideologii.... Może by zginęło mniej niewinnych ludzi.  A tak, to walisz serię po tułowiach jak leci, sadzisz z moździerza w co tylko się rusza... Za marne cztery tysiące złotych... I zostajesz z tym poczuciem winy... Nic nie da się zrobić z tym. Nic. To już na zawsze pozostanie w mojej głowie. Tego nie da się wyplenić pstryknięciem palca. Czasu też nie cofnę... Nic już nie jest takie samo. Wiem dużo więcej a zarazem wiem jeszcze mniej niż przedtem. To jest niezbadany rewir świadomości.  

MANEWRY/CENTRALNA POLSKA/DEBATA

Rolka po powrocie z frontu został oddelegowany na manewry razem ze swoim plutonem. Na miejscu zaczęły się dziać straszne rzeczy.

- Rolka, Ty słyszałeś co się dzieje w podkarpackim plutonie pod dowództwem Kozielskiego? - Zapytał starszy szeregowy Sobieraj.

-Coś tam słyszałem. Zawsze mieli kosę z chłopakami z Lubelskiego.

- No właśnie, a teraz, wyobraź sobie, ich dwie drużyny są połączone z tamtymi dwiema drużynami. I sytuacja jest taka że jedna z tych drużyn, to same świerzaki i ni chuj nie kumają, że pluton to pluton i wszyscy po równo mają przejebane.

- No i co? Dzień jak co dzień. Nie im pierwszym ktoś przytnie kitę...

- Ok, tylko tamci z Lubelskiego prawie codziennie od kilku dni wpierdalają się im do namiotów i robią kocówy czy napierdalanki mokrymi marchewami. 

Pojeby jakieś.

- Ty serio mówisz?!

- Poważnie.

- Wiesz co jest w tym wszystkim najgorsze? Że jak to się rozejdzie i trafi do generała, to tych z Podkarpacia do nas dopierdolą, a przynajmniej jedną z drużyn. Wtedy będzie grubo, bo i nam się zacznie obrywać. 

- O tym nie pomyślałem.

-No, i teraz zobacz: Żaden z naszych starych nie zalatwi więcej żarcia, bo i skąd. A ich góra wątpię żeby dała przydział, bo po co mają ich karmić, kiedy będą pod nami? 

- Kurwa... A Kapitan? Może on coś zaradzi. Ma łeb na karku.

- Kapitan? Ten chuj złamany, co wszystko tylko obcina jak może i sam defrauduje, co się da?! Z koniem się kopałeś?

- Ty, ale ty zejdź że mnie, dobra? Tylko głośno myślę.

- Nie wydaje mi się...

- Ale że co? 

- Dobra, chuj, nie ważne. Zagadkę Ci dam.

- Dawaj.

- Wiesz jak zagospodarować czas głupiemu?

- No... Nie .

- Pozostawić go w niepewności... Idę pogadać z plutonowym.

- Po co?

- Rolka odwrócił się na pięcie i odszedł.

nieDotyk

Dotyk, który nie może być ofiarowany, też potrafi boleć.

Niezgoda

Nade mną kłęby chmur

Przede mną latarń las

Pode mną czarna woda

I na mnie pada śnieg

A ze mnie jeden cierń

Wystaje jak ta kłoda

Bo we mnie jest niezgoda

Ach, ten parszywy świat

W którym to przyszło żyć

Namieszał ludziom w głowach

Jak się odmieni los

I kto popusci pas

By wyjrzał błękit nieba?

Przeklęty każdy dzień

Gdy to wydaje się

Że wszystko samo się układa

Niewielu jasność ma

W umyśle, duszy swej

- To z życia mnie okrada

Zabiera spokój serc

Upycha w czerni pieczę

Retorów mami słowem

O wszechmogący Boże

Co wszystko możesz

Ty wciąż tu jesteś

Wiem