Nie wszystek słowo, co w głowie się mieści...

Witaj na moim nowym blogu.

Witaj na moim blogu!

Skoro tu jesteś, najwyraźniej coś Cię tu ściągnęło. Co to jest? Nie mam pojęcia. W każdym razie, cieszy mnie fakt, że potencjalnie możesz zostać moim odbiorcą. Jestem Wilk. Te piękne włosy, zgrabny zadek, błysk w oku i ten romantyzm... A na serio: Jestem kolesiem już po trzydziestce, jednak mentalnie podobno już po czterdziestce... Nie ocenię sam siebie. Ideowo jestem katolikiem i patriotą. Politycznie... nie gadam o polityce. Na co dzień, bezpośredni przekaz i odbiór mają u mnie priorytet. Nie znoszę zatajania czegokolwiek, aczkolwiek wiadomo, nie jestem święty.
Ale dość o mnie.
Co znajdziesz na blogu - to bardziej Cię interesuje.
Otóż:
Znajdziesz tu najwięcej wierszy. Potem artykuliki, w których wyrażam swoje poglądy, przedstawione w postaci tezy, przesłanek i argumentów oraz konkluzji. Ważne, uwaga! - teksty są często pisane na gorąco i poddawane są tylko korekcje najbardziej rażących błędów. Dlaczego tak? Już odpowiadam: Robię to w ten sposób, ponieważ myśl ujęta w momencie pojawienia się, jest najtrafniejsza a każda zwłoka wymywa z pamięci to, co chcę się powiedzieć. Wtedy wypowiedź traci swoją moc wybrzmienia. Poza tym... nie chce mi się potem robić korekty szczegółowo. Jak Ci się to nie podoba, nie musisz czytać.
Jak zapewne zauważyłeś, czytelniku, musisz mieć skończone osiemnaście lat aby wejść na bloga. I bynajmniej, nie dlatego, że są tu wulgaryzmy ( choć jest ich mnóstwo) ale dlatego, że dzieciaki tego mogą nie zrozumieć. Swoje teksty kieruję do ludzi dojrzałych, którzy mają swoją uformowaną piramidę wartości.
Zapraszam do dyskursów pod tekstami, ponieważ zależy mi na dialogu.
Nie lubię pisać do kotleta. Lubię pizzę... ;)
Zapraszam do przeglądania.

15 lutego 2020

Psalm 1

Stwórco wszystkiego wybaw mnie od złego

Daj wypocząć sercu mojemu

Ile razy jeszcze mam błagać

Abyś oswoil mnie z moim dzisiaj

Zawsze jesteś obecny

We wszystkich moich uczynkach

I choćbym zbłądził umyślnie

Ty zawsze trzymasz mnie w rękach

Ileż to razy watpiłem

Że jestem godzien miłości

Tys zawsze stał przy mnie

Byłeś w każdej żałości

I choćbym upadł po trzykroć

Podniosę w górę swe czoło

Daj mi swą siłę i męstwo

Bym oparł się moim wrogom

Jestem tylko ziem prochem

Nicość bez Ciebie mnie trworzy

Ja Ciebie błagam, proszę wysłuchaj

Napełnij duszę spokojem

ile?

Ile życie jeste warte, jeśli nie można żyć w pełnym zachwycie?

14 lutego 2020

Dom

Gdy skończy się czas

Co będzie z nas?

Księżyc błyskać będzie jak zawsze

Nad ranem jak zwykle zgaśnie

Smutki utopimy w pustki materii

Patrząc na przeszłość, którąśmy mieli

Za nami echo zawoła po cichu...

- tam był nasz dom, została zaś nicość.

Choć gdzieś na ziemi się jeszcze spotkamy

Nie będzie już domu, bo nam go zabrali

Wszędzie jest dobrze, a było najlepiej

Przy naszym stole ze szkłem na czele

Pusta chałupa straszy i jęczy

Przechodząc obok aż boli serce...

Gdzie klimat półmroku?

Gdzie podział się spokój?

Wszystko zniknęło

W oparach toniemy...

Powoli, po trochu...

Bo skończył się czas.

Nie wrócim.

Bo dokąd?

10 lutego 2020

Cuda w życiu.

Życie składa się z niezliczonych małych cudów odbywających się codziennie.

07 lutego 2020

Zamieszanie

Tak mało rozumu

Mało wiary serc zagubionych

Życie toczy się stale

Mijają wciąż nowe chwile

Choć słońce pada na twarze kamienne

Nic nie widzą przez bielmo oczu

Ludzie poplątani w sieci spraw wszelkich

Szukają na ślepo... Któż to odmieni?

Chodzą pytając mędrców o rady

Ich pogoń wygląda jak start olimpiady

Przez góry, doliny z błotem na twarzy

Szukają źródła...

Źródło jest czyste, poi i czyści

Wysiłek przeżyty składa i liczy

Oblicza ich miekną i stają się żywe

W oczach pojawia się łza

Staje się jawne, co było za kratą

Nie ma już ścian, co dzieliły z prawdą

W żyłach jest wolność miast krwi napsutej

Nie ma nic więcej nad szczerość, gdy pędzi się tą drogą.