Wspominki, czyli o tym, co potrafi dobić.

         Siema. Dziś tak bardziej neurotycznie. Jeśli nie lubisz łaciny podwórkowej, nie czytaj dalej albo nie miej potem pretensji. Raz na jakiś czas człowiek zajrzy w historię rozmów sms, messengera, maili i... cofa się tak nawet kilka lat. Tak ja zrobiłem w zasadzie z przypadku. A oto, co mi przez mózg przeleciało.
        Była noc, nadgodziny w pracy a ja byłem pochłonięty zaciskaniem zębów z bólu bo rozwaliłem sobie nogę. Przy okazji miałem wkurwa, bo te dziewczyny... esz.. chuj z tym. Trzecia rzecz, która pochłaniała moje skupienie, to organizacja wspólnej imprezy z grupą znajomych mi ludzi. No tak już mam, że pełnię funkcję niejako animatora i wodzireja zabaw. Ale tym razem chuj mnie strzelił. Ech te baby...
Noc minęła, noga napierdalała a trzeba było czymś zmęczyć umysł. Zacząłem szperać w historii Messengera. Gdzieś do 2011 roku mnie zaniosło a to, co po drodze zobaczyłem, prawie przyprawiło o zawał. Myślałem, że ja jestem jakiś nie teges, ale jak tak z boku patrzyłem na te wszystkie znajomości z dziewczynami, to kurde, dno! Każda z nich w rozmowie zachowywała się jak jebana księżna albo pierdolona kokietka grając na jeszcze wtedy, mojej naiwności....
To powyżej pisałem za dnia do południa. Teraz siedzę w klubie. Muza hipisowsksa. I po jednym piwie. Patrze na parkiet i...
... wszystko chuj. Tyle w temacie.

Miłość, urojenia, świat...

A co, jeśli miłość, to nie jest miłość, tylko chore urojenia? Co jeśli Bóg jednak jest urojeniem, albo my jego urojeniami? Co to jest to, co jest, a jest powodem tego, co jest? Doprawdy, prawda o świecie nigdy nie będzie poznana.

W blasku miasta

Wszędzie przemysł, nawet w domu
Gdzie nie spojrzysz handel, wyzysk
Czasem tylko staniesz gdzieś na chwilę, jak ja, na moście
I obudzisz w sobie żądze, może.

Widzisz... gdy tak stoję, patrzę przed się
Zastanawiam się nad sensem tego jak i czy na prawdę jestem.
Powiesz - dziwnyś, koleś...
Ja ci na to nic nie powiem.

Ambiwalentna jest mi twoja opinia, wiesz dlaczego?
To ci powiem: ja się z sobą czuję dobrze.
Chociaż tam gdzieś, gdzie te lampy świecą jest wrzask i pogoń za pieniądzem, ja wciąż jestem sobą, choć z chorobą.

Jestem chory na życie, skazany na i za miłość...
Nie, nie potrzebna mi twa litość.
Raczej zajmij się własnymi potrzebami,
Nikt inny ich nie spełni.

Ty już idź, ja zostanę...
Bo to widmo, blask latarni z tej oddali... on tak pieści moje oczy.
Może rzecz to błacha lub nie jasna...
Ale stoję tu, w blasku miasta.

Sens

Mówi się, że sensem życia jest miłość. Nic nie stoi na przeszkodzie, by kochać pracę ponad wszystko.

W sumie nie ma tragedii

Za każdym razem, gdy uświadamiam sobie, co zrobiłem nie tak, co spieprzyłem, to widzę wizję wzlotu. Przecież nie można się dołować i karcić za własne przewinienia. Skoro nie karcić siebie, no to jak się poprawić?! Odpowiedź jest banalna: to, co należy z sobą zrobić, to iść na przód. Rozwijać się, zmieniać perspektywy, poznawać ludzi- kochać ich i siebie. Czy nie jest ciężarem praca nad sobą? Niektórzy wiedzą jak to jest. Dla tych, którzy nie wiedzą, tłumaczę: wygląda to tak, że wprowadzanie w życie nowych rutyn męczy psychikę ludzką. Zdajcie sobie sprawę z tego, że pokusa narasta w miarę szukania ilości dróg do jej obejścia. Za każdym razem kiedy wyda się, że jesteśmy bezpieczni, powstaje alternatywna abstrakcje...a nawet ich dziesiątki. Kuszące jak cholera. Nie patrz na swoje doły, patrz na górę i tam idź. Weź w do ręki kij, i maszeruj pod wiatr, pod zacinający deszcz. Wtedy poznasz, co to jest być szczęśliwym, że możesz odpocząć, gdy przyjdzie odchodzić.